Camping-life: Jervis Bay, Kangaroo Valley en Blue Mountains

Op 13 februari kwam mijn beste vriendin Lisa aan in Sydney. Ik pikte haar om middernacht op van Central Station, en we kropen meteen ons hostel-bed in om de dag erna lekker op pad te gaan. Ons avontuur ging nu echt beginnen: 4 weken roadtrip langs de oostkust van Australië. Hier had ik maanden zo enorm naar uitgekeken dat het op een of andere manier niet helemaal tot me doordrong. Hier stonden we dan, samen in Sydney en klaar om op pad te gaan. Het voelde een beetje onwerkelijk en spannend tegelijk.

Vanwege Lisa’s beperkte tijd in Australië konden we de eerste dag in Sydney alleen de hotspots bekijken, waarna we ‘s avonds lekker pasta kookten in de drukke hostel-keuken. Ik ben goed bekend met hostels, en toch blijft het leuk om te zien hoe al die mensen met verschillende nationaliteiten naast elkaar hun avondeten koken. Iedereen heeft zijn eigen maniertjes, gebruikt andere kruiden en eet zelfs op een andere manier. Zoals met stokjes bijvoorbeeld. Een Chinees gezin stalde meerdere heerlijk geurende borden uit op tafel, en een Duitse jongen met een pet op maakte naar eigen zeggen een zelfverzonnen maaltijd met rijst, kurkuma en groenten. Het voelt op dat moment soms alsof je in meerdere landen tegelijk bent. En dan bij mensen thuis.

De tweede dag was het tijd om de huurauto op te halen, en dat was al een avontuur op zich. Met onze backpacks en een tas met boodschappen voor in de auto liepen we als twee pakezels naar Central Station. Daar begon het al: tussen de honderden mensen en met weinig wegwijzers wisten we totaal niet waar we heen moesten. Bezweet en lichtelijk in de stress keken we om ons heen, op zoek naar Bushalte M. Gelukkig kwam onze redding na 5 minuten. Een vriendelijke man in nette kleding stapte op ons af en merkte op dat we er verdwaald uitzagen. Na wat uitleg ging hij ons voor naar bushalte M. Kriskras tussen de mensen door, loodste hij ons door gangen en poortjes naar de andere kant van het station. Wat waren wij hem super dankbaar toen we in de bus met airconditioning neerploften! Ik heb tot nu toe echt veel positieve ervaringen met Australiërs: ze komen behulpzaam, enthousiast en open over. Dat voelt zo welkom als je in een vreemd land bent!

Eenmaal aangekomen bij de autoverhuurder, mochten we voor het eerst een blik werpen op ons stalen ros. Wat een vette auto!! Een Landrover Defender uit de jaren 90. Met een slaapgedeelte achterin, en kampeerspullen zaten erbij. Van de verhuurder kregen we fijne tips over bezienswaardigheden rondom Sydney. Omdat de verhuurder Bear Rentals heet, noemen we de auto nu liefkozend Beer.
Er was wel één spannend detail: het stuur van Beer zit rechts, want in Australië rijden ze links. Dus onze eerste paar minuten met Beer op de weg waren op z’n zachtst gezegd traumatisch. We belandden op de verkeerde weghelft, verdwaalden meteen na de eerste straat en het zweet liep in straaltjes van ons af want Beer heeft geen airconditioning. Help.

Na een uurtje waren we gelukkig iets meer gewend en ging alleen het schakelen nog wat moeizaam. We bleven netjes aan de linkerkant en reden richting het zuiden, op weg naar Jervis Bay. Af en toe moeten we elkaar nog helpen met opmerkingen als “korte bocht” en “links! LINKS!”, maar dat houdt een mens scherp zullen we maar zeggen.

Omdat het al best wel donker werd, moesten we de eerste nacht vlak voor zonsondergang nog snel een plaats vinden om te overnachten. In Australië mag je niet zomaar wildkamperen, dus we kozen de enige camping in de buurt en reden de oprijlaan op. Waar we nu toch beland waren!! We liepen tussen de oude verroeste campers en dorre bomen door, en beseften ons dat dit een zeer depressieve versie van de Flodders was. Het was er vies, en er liepen enge types rond. Online lazen we een review waarin stond: “If you like living with the local criminals, heroin and crack addicts and drug dealers I'd say drive on in.. My car was broken into and they stole my chocolate and 2 dollars in change. Worst park on earth. You'll sleep more comfortable in a cardboard box in the city”.
Helaas konden we nergens anders naartoe, want in het donker rijden zonder straatverlichting op de eerste dag leek ons ook geen optie. Dus we bleven. We sliepen beiden met korte tussenpozen en ik schrok meermaals wakker om dan achterdochtig uit het raam te kijken. Niet onze beste nacht.
Om 6 uur ‘s ochtends scheurden we met piepende banden het terrein af: gauw door naar de volgende stop!

Eenmaal aangekomen in Jervis vonden we een toffe camping: Bream Beach. Gelukkig was dit een hele fijne camping. Sterker nog, hier stonden we midden tussen de kangoeroes! In groepjes hopsten ze langs onze auto: zo gaaf om te zien van zo dichtbij! ‘s Avonds had ik nog een verrassende kennismaking met een ander dier: een possum. Terwijl ik in het donker met mijn vuilniszakje naar de prullenbak liep, keek ik opeens recht in zijn grote bruine ogen. Het beestje bleef ook gewoon rustig zitten terwijl ik de prullenbak waar hij op zat open deed en het zakje erin stopte. Het is fantastisch om het wildlife hier van zo dichtbij te mogen zien!

Na een dagje op Hyams Beach, een van de witste stranden van Australië, reden we door naar Kangaroo Valley. Dit is een van de mooiste natuurgebieden in New South Wales. Je vindt er alle mogelijke kleuren groen en er leven veel kangoeroes. We aten een Australian Pie (een pasteitje) bij een lokaal café en reden door het schattige dorpje. ‘s Avonds kampeerden we gratis dichtbij de Blue Mountains.

Op onze derde dag bezochten we de Jenolan Caves, de oudste grotten ter wereld. Toen ik in het donker tussen die eeuwenoude stalactieten en stalagmieten door liep, voelde ik me klein. Wat zijn we als mens eigenlijk nietig ten opzichte van de overweldigende kracht van de natuur. Ze creëert, verwoest, past zich aan. Dat gaat eeuwenlang zo door. Straks zijn wij mensen weg, en volgens mij hebben wij dan als soort meer kapot gemaakt dan gecreëerd. Waren we maar wat meer zoals de natuur: langzaam laagje op laagje mooie nieuwe dingen laten groeien, zoals de stalagmieten in de grotten.

Na de grotten reden we door naar de Blue Mountains. We ontmoetten onze vriendin Laurien en hadden een super leuke middag met z’n drieën! We maakten een hike langs de Three Sisters. Dit zijn drie rotsen naast elkaar, omringt door een enorme vallei met steile bergen. De legende gaat dat de drie rotsen ooit mensen waren. Drie zusters, die door een tovenaar in steen werden veranderd om hen te behoeden voor de ongewenste avances van mannen. Helaas stierf de tovenaar voordat hij de zussen kon terug veranderen, waardoor ze verdoemd waren om voor altijd van steen te blijven. Best een zielig verhaal voor zo’n mooie plek!

Na al deze avonturen opgeschreven te hebben besef ik hoeveel we eigenlijk allemaal meemaken.. Maar we moeten het wel een beetje spannend houden, dus ik ga de rest bewaren voor de volgende blog!

Tot snel!
Xxx Sanne